صبا

شما را به خواندن دوباره این پست سرور ارجمندم! "جهان چهارم" دعوت می کنم:

"دیگران را نمیدانم. اما من در بسیاری مواقع ، حتی وقتی عذرخواهی می کنم از کسی، صادق نیستم. یعنی ته دلم منتظرم که شرمنده بشود و بیفته به پام و مرامم رو کف کنه. اصلا عذرخواهی می کنم که رو کم کنم رسما!

تو مایه های اینا که به پیغمبر و اماما فحش می دادند بعد اون بزرگان بهشون جواب مثل خودشون نمیدادند. اون وقت طرف یهو منقلب می شد و ایمان می آورد. اما مثل این که نه خر ما مثل اون اولیا می ره نه اینایی که ما هی به عذرخواهی ازشون می افتیم وجدان و حوصله اراذل اون موقع را دارند.

از شوخی گذشته فکر میکنم این مشکل خیلی هاست ، من جمله خودم که وقتی یک اقدام بزرگی! مثل عذرخواهی انجام می دهیم انتظار داریم نه تنها همه گناهان کوچکمون! رو بشوره بلکه ما رو از اون بدبختی که اولش یک ظلمی هم در حقش کرده بودیم محق تر کنه ."