"در ایران همیشه دولت نفتی نیاز به جامعه مدنی و حوزه عمومی را کمرنگ می کرده است و دولت مطلق نیز امکان رشد نهادهای مستقل و مردمی را .ولی بر خلاف دیدگاه هایی که به عنوان راه برون رفت از این بن بست بر حوزه عمومی و جامعه مدنی تاکید می کنند، ضمن اذعان به اهمیت این مقوله ، طرح این موضوع به عنوان یک بدیل استراتژیک ، یک تصور آرزواندیشانه به نظر می رسد. یاید تاکید کرد که در ایران کنونی همچنان دولت موتور توسعه است و راه رشد دموکراسی ، عدالت ، توسعه ، حقوق بشر همچنان از مسیر اصلاح دولت می گذرد... یعنی تاکید بر حوزه عمومی ، حرکت دوم این بازی شطرنج است نه حرکت اول. هرچند که حرکت دوم بسیار اساسی تراست و اکتفا نکردن به حرکت اول شرط عقل"
رضا علیجانی
